Tekst Zofii Mrzewińskiej - szefowej grupy terapeutycznej, napisany w 2002 roku.

Szacunek należy się dyrekcji i personelowi domu pomocy społecznej im. Helclów w Krakowie.

Niełatwo zdecydować o wprowadzeniu grupki psów na wymuskane, czyste korytarze, zgodzić się na wizyty w pokojach u pensjonariuszy leżących, przewlekle chorych. Niełatwo przy niedawnej nagonce na psy i jakże powszechnej u nas niechęci do zwierząt, powiedzieć - tak, przyjdźcie do nas, zobaczymy, jak zachowają się wasze psy.

Z pokorą trzeba schylić głowę przed starymi, samotnymi ludźmi. Oni nie zasklepiają się w cierpieniu i bezsile, gotowi z uśmiechem witać psy. Potrafią, czasem przełamując lęki i uprzedzenia, serdecznie polubić nie swoje zwierzęta, prawdziwie przywiązać się do nich i czekać kolejnych odwiedzin, okazywać niekłamane uczucia.

Uznanie należy się zespołom przewodników i psów wizytujących dom opieki. To Waldek z Tequilą, Anka i Lucky, Joanna z Leo i Dorota z Sagą przychodzą najczęściej, Dołączyli kolejni - Judyta z Corsą i Agnieszka z Karolem. Sensacje wśród grupki goldenów budzi też miniaturowa sznaucerka Zuzia, wraz ze swoim przewodnikiem - Magdą rewelacyjnie dopasowujące się do pozostałych. To oni całkowicie bezinteresownie, od jesieni ubiegłego roku, co dwa tygodnie przeznaczają przedpołudnia na te wizyty.

Czy psy mogą uprzyjemnić jesień życia ludziom starym, często schorowanym, samotnym? Popatrzcie na zdjęcia.

To jeszcze nie jest dogoterapia - wiemy o tym. Jeśli uda nam się nawiązać równie dobre kontakty z ośrodkami rehabilitacji dla dzieci specjalnej troski, wtedy najlepiej wyszkolone z goldenów staną przed najtrudniejszym zadaniem - spróbują w programie opracowanym wspólnie z lekarzem i terapeutą usprawniać psychikę i zdrowie dzieci dotkniętych ciężkimi schorzeniami.

Dobry golden to golden pracujący dla człowieka. Do tego celu rasa została stworzona, nie dla zabawy, nie przeciw psom ani innym ludziom. Pamiętajmy o tym.